Protestantse Gemeente te Weesp en Driemond

Kerkblad Onderweg

Logo Wij staan vermeld

Aanmelden Nieuwsbrief

door ds. Marnix van der Sijs
 
De Amerikaanse president die een bijbel hooghoudt. Het was een akelig beeld.
Om die foto mogelijk te maken waren vreedzame demonstranten met traangas en rubberkogels verjaagd.
Trump zei desgevraagd dat het 'een' bijbel was. Niet 'zijn' bijbel. Zou hij een Bijbel hebben?
Hij heeft nog nooit blijk gegeven van belangstelling voor de Schrift.
Hij sprak op de stoep van die kerk geen verzoenende taal.
Hij had geen helende woorden voor een diep verdeelde natie.
Eerder dreigde hij het leger in te zetten tegen de eigen bevolking.
Hij ging er van uit dat er kiezers te winnen zijn door deze fotosessie.
De bijbel is voor hem een wapen om mee te slaan.
Ja, het Amerikaanse volk is aan de heidenen overgeleverd.
 
Een paar dagen na dit misbruik las ik een essay van Jacobine Geel: 'Vele kamers,' mijn weg door de Bijbel (uitgegeven door Royal Jongbloed).
Het was balsem voor mijn ziel na het optreden van Trump.
'Boek, jij bent geleefd,' dichtte Huub Oosterhuis en dat is precies wat Geel doet; uit en met de Bijbel leven.
Zij schreef een zeer persoonlijk verhaal over haar ervaringen met de bijbelse verhalen.
Dat begint met het twaalfjarige meisje - een leesmeisje- dat haar eerste bijbel krijgt. "De opwinding over die honderden velletjes vloeipapier, bijeengehouden door een soepele roodleren kaft, herinner ik mij nog goed."
En dat gevoel is er nog: "Gegrepen ben ik, nog altijd, door de kracht, de scheppende kracht van het woord."
En daarmee raakt ze aan een voor haar belangrijk punt: schepping en herschepping. Daar komt niet alleen Genesis 1 aan te pas, maar ook een gedicht van Esther Jansma over de dingen die hervonden moeten worden. "Scheppingskracht verandert in verbeeldingskracht," schrijft Geel.
"Er is iemand nodig die wat al was opnieuw tot leven kijkt."
 
Geel kijkt. Ze geeft de Schrift gezag, maar niet op een leerstellige manier. Ze blijft dus kritisch. Ze worstelt met het verhaal over de dochter van Jefta, die door haar vader wordt geofferd. "Haar verhaal is als een gevaarlijke herinnering aan alles wat er tussen mensen, tot op vandaag, fout kan gaan."
Geel noemt de Bijbel een boek dat in de loop van vele eeuwen bij elkaar is geleefd en geloofd. Dat is mooi gezegd en zo is het haar overkomen.
Bijvoorbeeld als tienjarig meisje, alleen op de achterbank van een auto in Jakarta, met langsrazend verkeer. Een diepe angst verlamt haar. "Wees niet bang, want Ik ben bij je," met die mantra verdween de angst. Het was ook de tekst die haar vader, de dominee bij wie zij belijdenis aflegde, haar meegaf, 'voor onderweg.' Daarmee bevestigde hij haar in haar bestaan. Veel meer kan een vader of moeder niet aan een kind geven. Omgekeerd: wie die bevestiging niet kreeg, kan daar een leven lang last van hebben.
Jij mag er zijn, wees niet bang zei haar vader tegen haar. Een goede vader en een goede pastor.
Diezelfde pastor zag nog niet zo heel lang geleden dat ik het moeilijk had en hij schreef mij een troostende en bemoedigende mail, die ik nog heb. En bewaren zal.
 
Bevrijding van angst raakt de kern van het Bijbelse verhaal.
Dat is het tweede belangrijke punt van Geel.
Je zou het de Amerikanen gunnen, een leider die hun angst onderkende en die hen voor zou gaan op een andere weg dan die van 'Law and order.' Niet de weg van nog meer wapens in particuliere handen, maar een overheid waar je geen angst voor hoeft te hebben. Van politie die niet bang is voor de burgers en burgers die niet bij voorbaat bang hoeven te zijn voor de politie.
Ik zou het Trump gunnen.

Dagtekst Taizé

06 juli 2020

  • ma. 6 juli
    God maakte de mens uit stof, uit aarde, en blies hem levensadem in de neus. Zo werd de mens een levend wezen. (Gn 2:5-9)